Kendimden dünyayı bıktırmak istiyordum belki de..Başlarken bitebileceğini hiç düşünmeden saldırdım yaşama.Hiç beklemediği bir anda nefesimin kesileceğini tahmin etmemiştim.
Ama işte oldu ve bitti.Nefesim kesildi.Sol kolumdan başlayıp,ince damarlarımdan kalbime varan o ince sızı aniden bir krize dönüşüverdi.
.....Ve bitti!
Yaşam kollarımda can verdi.Benim kalbim durdu ama biten yaşamdı.Bense varolmaya devam ediyorum.
Ben en olmadık zamanlarda en olmadık halimle varolmaya devam ediyordum zaten.Dünyayı bıktırmak şöyle dursun,ben bile bıkmıştım artık!
Beklenen zamanların beklenmeyen kraliçesi..Beklenmeyen acıların son temsilcisi oldum aniden.Duran konuşmayan,devam eden ama bitemeyen ,soluk soluğa bir hayatın başrol oyuncusu..
O kadar iyiydim ki oynamakta,gözyaşlarım gerçekti ve o kadar uydurmacaydıki gerçekler,gülücüklerimin hepsi sahteydi.
Oysa öyle bir oyundu ki bu,zaten tüm sahtelikler çoktan baştacı edilmişti.Bir kere başlayınca kabus,son perdeyi görmek bir mucize oluyor.
Açık pencereden eskisi kadar güzel görünmüyordu gece.Yıldızlar eskiden olduğu gibi bir bebeğin gözleri gibi parlamıyordu.Bulutlar,yıldızlar,şehirler,evrenler bu insanlara küseli çok oluyor.Tıpkı benim gibi..Hiç birimiz çıtımızı çıkarmıyoruz.Gözyaşlarımız sel halinde akarken görmeyen bu evlatlar;küçük yalnızlıklarımı,parlamayan yıldızları neden farketsin ki..
Ey evlatlar! Ey kaderine sahip çıkıp,varolmaya cesareti olmayan aç gözlü doygunlar! Reddedilip mis kokulardan,cehennem tarafından evlat edinmenize az kaldı.Kurtuluşunuz çok uzaklarda unutuldu.Gözyüzü ve tanrı ayalarınızı görmeyeli çok oluyor.
....Ve ...Varlık vardı.Varedildiğini unutmadan önce!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder