Sen Seninleyken

Dilersen unutmaya çalış.Bu gece uyumak için.Oysa mümkün değil.Bu saçma sapan,alıkça düşünceler yakanı bırakmıyor.Onun kalbini hissediyorsun.O emin değil hala.Senin sımsıkı tutunduğun ipe senden güç alarak yaklaşabiliyor.Halbuki ipi uzatan da oydu.Şimdi her zamankinden daha da yorgunsun.Şimdi daha da korkak ancak bir o kadar da yılmaz durumdasın.Bildiğin,o kadar emin olduğun o yanlış sonuca ulaşmak istemiyorsun.Bunu duymak istemiyorsun.Ancak gerçekse ya...Ya biraz sonra giderse!Ruhunun sessizliği herkesi yasa boğabilir.

Gözlerin..Onlar öyle bakıyor ki şimdi,neşe dolu.Ancak öyle anlar oluyor ki saydamlaşıyorsun.Sevigini de korkunuda saçıyorsuh her yere...

Kokusunu hissediyorsun.Şu sigara dumanlarının arasında hatrından gelen canlı bir geçmiş.Buğuların arasında onun en masum saatlerini görüyorsun.Bunu yaptıkça ne oluyor.O bir başkası ve sen de öyle.Nedir ona bu kadar iten seni.Bir sebebi olmalı,bunu da anlamak için yıllar geçmemeli...

...Oysa beklediğin yalnızca bir çift söz.Ondan asla duyamayacağını hissettiğin bir çift söz belki de.

Nedir bu paranoyaklık.Senden nefret etmeye başlıyorum.Seslerini göm artık içine bir yerlere.Hepimiz duymak zorunda mıyız sanıyorsun.Hayır!!Kaçmak değil bu.Yalnızca susmak.Bilir misin nasıl bir şeydir,bağardıkça susmak.Öyle bir gelir ki o haller,konuştukça sen durur herkes.Bakıp,ne dediğini anlamaya çalışırlar.Halbuki özel hiç bir şey istemiyorsundur ya da dile getirmiyorsundur.Sen,senden söz ederken bile onları duyarsın ve hiç bir zaman yalnız kalmak yetmez sana.Çünkü artık hiç yalnız kalamıyorsun.Senden bir tane daha var bu oda da.Öylece durup sana bakıyor.Daha geçmişten,daha toy,daha umutlu ve daha hüzünlü.Gözlerinde ki o kalıcı yalnızlığın nerden geldiğini şimdi anlıyoruz.