Canını yakmadan olmaz!
Kanatmadan..
Dökülüyor onun için şimdi saçlarımız
Bizim olana sahip değiliz artık
Meğersem ait olmak yokmuş,
Hiç bir bedene,hiç bir serinliğe,hiç bir nefese
Gözlerin bile senin değilmiş
Öyle ki kendinden dışardasın belki de
İçerde zannederken ellerini,dışardan bakıyor bedenin.
Kendimize misafiriz şimdi de..
Kalıcı mı geçici mi?
Uzunca mı,kısa mı?
Yolun neresinde bırakırız kendimizi?
Yol bile bize ait değilken...
Yıkıldığımız yerde tükenir bedenlerimiz
Bir başka ruha bayır oluruz.
An vardır yalnızca seninle olan ve hepsinden daha çok senin olan..
Bu uzunca başlangıcın içindeyken farket olanı biteni.
Öyle geçir ki zamanı bedeninden doy ona..
Damağında kalmasın hiç bir geçmiş günün lezzeti
Tadını iyi öğren ki daha yenilerini görmen kolay olsun.
..Ve tabi bitmeyecek zannetme
Bu düşün de bir sonu olacaktır elbet.
Son olanın tadından daha güzeli yoktur hiç bir zaman
Biteceğini bildiğinden midir ya da tüm lezzetleri yeniden hissettiğinden midir?
Bilinmeyenin acı tatlı renklerinin içinden düşersin bir çukura.
Öyle zengin bir sofrada ki son düşündür ölüm!
Sana ait olan anların en uzunu ve en eşsizidir ölüm!
Uzun bir başlangıcın keskin sonudur.
Tıpkı buraya göçtüğün gibi,oraya doğarsın şimdi de...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder