Sen hep orada durmaya ve izlemeye devam et olacakları.Kaybersek ya!Oysa sen benim kadar korkmuyorsun bile.Kaybetmek benim için var olan bir korku.
Yalnızca sorgula sen ama fütursuzca.Hiç düşünme de zaten neden ben benim böyle sivrice.Neden adımlarım hep kendi önümde düşünme.Yalnızca iste sen,vermeyi göze almadan.
Görme de nasıl beklediğimi,nasıl sabrettiğimi de bilme zaten!
Bilemezsin,bilemeyeceksin de asla!Çünkü yalnızca fikrin var ortada,bir gram yürek görülmüyor ortalarda.
Oysa ben hep düşünmeliyim.Ne olduğumu!Onların adları var,hepsinin yeri ortada.Peki ben?Ne içindeyim ne de dışında.Öylece bekliyorum ve neyi beklediğimi bile unuttum artık.Kim bilir yorulduğumu biraz görsen ya da bir an ben olabilsen,beni hangi duvara çarpmak isterdin bilemiyorum!Çünkü ancak öyle dindirebilirdin kanayan beynimin çığlıklarını.
Ancak artık gör,gör bak ben bitiyorum!Nefesim kitlendiğinde ve yalnız kaldığımda,işte tam o anlarda gözümün önünden geçen kelimeler ve yalnızlıklar.Hepsi aslında o kadar açık ve o kadar gerçek ki;işte bu sebepten de çok korkutucu.
Ya da sen en iyisi mi beni tamamen unut.Yorma kendini benimle.
Değer veriyorlar oysa!İçten içe...
Seviyorlar oysa!Açık açık ve yalvararak...
Bense öyle bir kayboldum ki içerlerde,yalvarışlara ve çığlıklara kapalı yüreğim!
...Ve sen bunu da okuma...Anlamazsın,anlayamayacaksın da asla!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder