....

Cenntten kaçan insanoğlu,kim bilir belki bir gün özler
Korkuyorsa bir deli,safahat sürdüğü bahçesinden
Hiç gerek yok anlatmaya
Bırak korksun ve büyüsün
Konuşsun ve dökülsün milim milim..
Susuz kalmasın kimse,dilsiz kalmasın
Bükülmesin eli kolu,anıları süklüm püklüm
O deli bir gün çıkagelsin
Hep aynı kapıdan girsin içeri
Hep gittiği yoldan geri dönsün
Uçsuz bucaksız,sırf karanlık mağarasına
Bir de bakarsın kapanmış şu hazin yara
Kara görünmüş,fakat ne aynı toprak altında ne aynı güneş üstünde
Adımlar başka,ilkim başka,insanlar bambaşka
Çulsuzlar var burda , hayata çok harcayan çulsuzlar
Kemirgenleri diğer kıyıya savurup,kaçan insanlar var
Diğer kıyının hükmünde yaşayanlar...
Ve kimbilir belki bir gün ölüverirler sessizce
Ki o zaman altından,ganimetten ve herhangi bir mücevherden de
Öylesine kıymetli olurlar ve sanarsınız ki
Öylesine sevinmiş bu deliler göçüşünüze
Suretiniz öyle acılı ki
İçiniz öyle çıplak ve maskeleriniz öyle ıslak ki
Siz o kadar ortada ve açık saçıksınuız ki
Acınız gizlenemez bir şahit tüm olanlara...