Benim Gecem

Korkulacak hiçbir şey yoktu
Uyumak her zaman güzel olmuştu
Her zaman huzurlu
Korkulacak hiçbir şey yoktu şu karanlıktan
Oysa korkutan karanlık değildi
Soğuktu burası biraz
Bir tutam yalnızlık vardı
Sanki kopuyordum,sessizlik vardı
Korkmuyordum uyumaktan
Yalnızca tek renk vardı
Batıyorduk sanki sessizce
Ninniyle salınan döşek gibi bu gemi
Sesler kesilince uykum kaçıyor!
Tatlı rüyalar göremiyorum
Bozluyorum herkes gidince
Kimse sohbeti sevmiyor!
Kimsenin uyanmadığı saatleri seviyordum ben
Deniz,gece ve ben ayaktayken güzeldi dünya
Yıldızlar o kadar çoklardı ki
O kadar kalabalıktık işte!
Ay konuşmasını sevmezse de,gülümserdi hepimize
Deniz usulca anlatırdı derdini,
Hüznünü yosunlu taşlara vururdu
İzlerdim bende yavaşca seyreyleyen gökyüzünü
Dans ediyorlarmış gibi gelirdi
Gecenin karanlığa doyan yüzü
Güneşle selamlaşmadan
Şafak en koyu haliyle süzülürdü
İçimden akardı hayatlarım…
İşte tam o dakikalarda anlardım
Kayıp giden saatleri, yüzleri, sebepleri, nedenleri…
Kırmızıydı benim gecem, gözü dönmüştü
Tek tek anlatırdı bütün küçük şeyleri
Gecenin karanlığa doyan yüzü
Güneşle selamlaşmadan
Şafak en koyu mecaliyle süzülürken
Benim gecem,
Hatırlatırdı usanmadan bütün küçük şeyleri!!