Kum götürdüm, yağmur getirdim

Şimdi ben düşeceğim birazdan
Boş bir kovuktan boş bir ağaca
Ya da kendini toprak sanan bir veledin yanına
Her veledin olduğu gibi
Onun da acıları olacak, çocukça!
Hiç yormak istemese de,
O da düşürecek elinden...

Büyüklerin dünyası, çocukların dalgası…

Sessizlik çok konuşur,
Kafa şişirir
Ve hatta sınırına düşürür seni deliliklerin
Kimsenin bilmediği sarnıçlarda bulursun kendini
Yıkanırsın cücelerle, olmayanlarla
Yine de tuzlusundur hala,
Tatlı suya kavuşmak, meşakkat buyurur!
Ne kadar delirirsen delir,
Hala sahipsizliğini kanıtlayan bir akla aitsindir!

Baş aşağı bakıyorsundur
Düz görüyorsundur dünyayı
Ayaktayken yerde gibi
Yerdeyken devleşiverirsin
Hani kendinden korkarsın bir süre
Korkutmayı da öğrenirsin tabi...

Onca kümes hayvanı
Onca yalnızlık nereye kaçabilir?
Elinden gelenleri ardına koymaya alışmakta bir hal!
Öyle bir hal geldi bu sıralar işte
Ateşken, su olmak gibi
Yanarken sönmek…
Ağlarken gülmek değil ama,
Tebessümlerle kardeş belki
Yani hiç olmadı, sevmek gibi biraz
Kendini, seni,
Şunu, bunu…
Hani biraz kum götürdüm, yağmur getirdim gibi
Anlamadın değil mi?
Merak etme, anlatmadım zaten!