o ben değildim

Bir yerinden koptu tüm ipler
Ne yerdi ama?
Ne zaman ve nasıl insanlardı onlar öyle
Onların yokluklarında varoluyordum daha insanca
Her itişlerinde düşmek yerine daha sıkıca tuttum
Yakalarından,
Silkeledim seslerini, yüzlerini,ruhlarını

Sözsüz anladım çiğnedikleri sevgileri
Yalanları beyaza boyanmış elleri kanlı adam
Sözsüz kaldığın yerde daha çok konuşuyordun
Sebebsiz!
Ve kirliydin pek çok kez.

Ve kimbilir belki bir günün yanılgısı
Gelmeyen bir günlerin sevimsiz suretleri
İştahsızlaşmak
Sevgiye vicdana ve doğruya karşı

Yine de sen.
Sen yapmamalıydın.
O ben değildim
Ben kanırtılacak kemik, et ben değildim.
Safi ruhtum, safi sevgi
Safi inanmıştım.
Ama o ben değildim.
Mevsimlik gül değildim.