Bir gün bittiğini hissedersem güzelliklerin,kesinlikle ve sonsuza dek,nasıl bir yaşam mümkün olur benim için bilemiyorum.Cana kastı her zaman saçma bulmuşumdur,bunun dışında böyle bir hayatta da varolmak için çirkinleşmek mi gerekir?Yani tamamen tek kalmaktan bahsediyorum.Tek başına ve hala düşlemeyi becerebilmekten...
Öyle ya benim için hayaller bir bedenin rengi,ruhunsa tebessüm kaynaklarıdır.Ne olursa olsun,ne kadar tek ve benzersiz kalırsan kal bu yüzden vazgeçmemek lazım çabucak...
Hep söylenen bir şey mi bu bilmiyorum.Belki de ben kendi kendime bu kadar çok söylediğim için böyle düşünüyor olabilirim.Satır aralarındadır hayat!Tebessümler,gözyaşları,kahkahalar,burukluklar hepsi aslında ufak ayrıntılardan doğan büyük tepkilerdir.Hepsi satır aralarına sıkışıp kalan ve şu duygu zelzelesini delice insana yaşatan bir yandan da neden böyleyim hissine insanı kaptıran,aklımıza sebep olarak gelmeyecek olan satır araları...Kısacası yaşamımızdır aslında onlar..
Hayaller de onlar gibidir.Çok benzerler birbirlerine.İkisi de hep gözden kaçar,önemsenmez ancak;kaçınılmaz gerçeklerdir.Düşlediğinde yüzünde oluşan o saçma tebessüm belki sana bir şeyler anlatabilir.Hayaller,satır aralarında kalan gerçeklerimiz...
Bir peri gibi uçmayı mı düşlüyorsun ya da Peter Pan gibi olmayı mı?Hiç olmadı belki de Pamuk Prenses olmak istiyorsun ya da Pamuk Prensese tek bir öpücüğüyle hayat veren Prens...Mümkün görmediğinden,çocukça olduğundan ya da en acısı saçma bulduğundan ''puff'' diye savuruverirsin etrafa,endişelenmeden bu değerli ganimetleri..
Uçmaksa uçmak,hep çocuk kalmaksa kalmak,aşık olmaksa engel tanımadan, aşk o zaman!
...Ve tüm bunların saçma olduğunu düşünen,saçılmış bir insan!
Öyle ki , Peter Pan hep çocuktu çünkü;sen belki de unuttuğun çocukluğunu ve içindeki minik fırlamayı ancak öyle duyabilirdin.Periler,mucize elçileri,istemeleri yetiyordu dileklerini elde etmek için..Belki de sen istemeyi böyle öğrenecektin..vs..vs..
Belki de bu hayallerdir,insan olmayı öğreten.Gülmeyi ve hissetmeyi...Miniklere masallar gibi görünen bu hayaller,belki de büyüklerin zihinlerini biraz zorlayıp satır aralarını görmelerini istiyordu.Yani güzel bir kadın resmi gördüğünde,ne kadar güzel deyip geçmek yerine biraz daha yaklaşıp gözlerinde ki derinliği okumaya çalışmak ve orda sıkışıp kalmış acıyı görmek gibi bu da.Her hayal aslında unutulmuş birer gerçek.
Belki de hayat zırılı zırıl ağlayan bir kadın.Ancak yaklaşmadan bilemezsin ki,mutluluktan mı yoksa kahırdan mı ağladığını!
..Ve satır aralarını okumadan göremezsin ki tozlanmış hayallerini.
