Kaçtın bellki ama...

Kaybettiklerim adına
Kimsesiz bıraktıklarım, bıraktığım
Çok ağlattığım, çok ağladığım
Yüzünde gördüğüm korkuların adını koyamadım
Saldırdı zaman, saldırdı içime
Öyle bir rüzgarla çarpıyor ki kapılar
Saçlarım kaldı arasında, eşiğe düştü aşkım

Yok edememek seni, seni sarkıtmak en aşağı
Aşağıda bırakmak senden olanları
Yok olamıyorsun, yok olamadan ben
Kaçıyorsun gölgemden bile,
Gölgem bile seni soruyor,
Yani tüm bunlar sence …

Ne verdiler sana, şunca zaman geçti
Saatlere bile sığmayan,
Miş gibi mutlulukların mı kurtaracaktı seni!
Sen ne ummuştun ki şuncacık bedenlerden…
Dört mevsim gül yüzü kim görmüştü ki?
Sen ne ummuştun,
Hangi kıştan koca bir bahara kaçabildin ki
Ya da sen hangi kışı seçmiştin?
Hangi gülü değiştin kuru yaprağa?

Kaçmak kurtarsaydı keşke,
Oysa mahkûmiyetlerin en ağırını getirdi sana…
Kaçtın sen belki ama,
Bana doğru koştun!