Şimdi o... Hiçlik denizinde bir yolculuk gibi..
Binbir anım,bakışların,söylediklerin ve gerçekleşmeyen o yeşil defterde ki masum dileklerin.Hatırlıyor musun ki!Ben aylardır bedenimden bir parça gibi saklıyorum onu(belki de seni)...Usturupsuz aşkın ve bol kesenden sevgin...Tozdan kar taneleri ve buz tutmuş koca bir şehrin sanki kalbi gibi duran o donmuş akıntının tam da ortasına saplandı şimdi... Arkasından baktım yalnızca.Saplandığı noktadan itibaren tüm buz çatırdamaya başladı.Kalbimdi o donuk şehir ve damarlarımdı sanki o çatlaklar.Küçük yeşil defterinse sendin o halde.Sen ancak o kadar sakince dağıtabilirdin ortalığı.Kimse duymadan ve gözyaşlarıyla...Hiç bırakmak istemedim ancak bende de kalamazdı artık...
Biliyor musun?Yakmıştım her sayfasını..tek bir gecede hem de...Tek bir lafının dudaklarından döküldüğü an nasıl parçalanmışsa ruhum;öyle parçaladım bende o küçük yeşil defterin her sayfasını.Yaktım!Kül içinde bekliyordu bir kenarda..Belki bir gün...Ne hayal ama ne ütopya...Ne saflık...
Ağlardın,yanardın,sözde çok severdin,aldatırdın sonra yine severdin,sonra alırdın ve geri verirdin,sonra tekrar isterdin ve sen hep böyleydin işte.Belki bende çok sessizdim,çok duvardım ama en derin acılarımı da,korkularımı da yine sen görürdün,sen bilirdin.Öyle ya,söylemiştim ben her şeyi,sessizce fısıldamıştım...Bilmen gerekmez miydi?Gerekmiyormuş demek ki...
Ben en başından,ta ki başladığım yerden bir adım bile ilerleyememişken;sen başka bedenlerde aynı zevklerle karışmaya(kim bilir belki daha gerçek),başka gözlere bakmaya,başka bir rüyada uyumaya ve en acısı belki de başka bir bedende aynı yası tutmaya başlamışsın...Ha bir de öğütler verecek kadar büyümüşsün öyle mi!Seni gene en iyi ben bilirim ya neyse...
Ne hüsran ama değil mi...Eee derler şimdi adama?Şimdi ne olacak peki?Şimdi nasıl olacak?Her hangi bir şey mi olmalı yani...Şu hale bak ağlayacak yer bile yok.Dilsiz ve kör bir kadını bilmediği bir ormanın ortasında bıraktığında ne hale gelirse o haldeyim işte.Sinmiş bekliyorum.Dua da etmiyorum Tanrı'ya,yeniden görmek adına ya da yeniden anlatmak için...Kendimle,kendime bütün dileklerim.Beni duyan tek kişiye belki de beni duymayan tek kişiye!!
Oysa ne cesur bir kızcağızmış ki geçip karşısına oğlanın,anlatmış derdini..Ne gerekmiş oysa oğlancığa..O daha bir kaç gün evvel her şeyini verebileceği birini kaybetmiş ya..Bunu söylemeye layık görmüş kızcağızı.Çökmüş kızcağız o an..Şuncağız oğlancığın ettiği lafın ağırlığına da bakın!Yıkmış,devirmiş her şeyi...Düşünmüş kızcağız...Zamana bak sen,nasılda alıveriyor senin rollerini de başklarının kılıyor sevgililerini ve senin sevgini bir latifelik kılıyor elaleme...
Nefesim daralıyor şu son günlerde...Yine hep olduğu gibi işte.İçine hep içine...ta ki bir gün kalbin gerçekten durasıya dek!!
