Korkunç..Her şey gün geçtikçe daha da korkunçlaşıyor.İnsanlardan,bedenlerden,ruhlardan uzağa kaçabileceğin tek bir delik bile kalmadı.Oysa beynim çınlıyor her gün.
Dayanmaya dayanamıyor olmak!
Gitmelisin bence.Öyle bir yer bulmalı ve keşfetmelisin.Hepsinden uzakta hatta uzak bile olmayan bir yerlerde.Bilinmeyen hiç görülmemiş ve duyulmamış.Tıpkı ölüm gibi ancak onu bile biliyorlar.Lanet olasıcaların bilmedikleri de yok zaten!
Kimdiniz ki siz?Neden geldiniz?Çağırdığımı ve misafir etmek istediğimi hatırlamıyorum.Ancak açıktı kapı ve girdiniz içeri..Öyleyse şimdide aynı yerden çıkın dışarıya.Ancak dikkat edin!Bu kapı içerden açılmayan bir duvardır aslında.Yıkmayın duvarları,lütfen.Bırakın duvarımı,ben bir delik kazıyacağım kendi ellerimle.Sizin yuruklarınızdan daha az zarar verecektir bu.Merak etmeyin daha fazla tutmayacağım sizi burada,kalmanızı da istemem hem.Yalnızca biraz zaman verin,kendi ellerimle uğurlayacağım sizi.
Daha uzak bir köşe seçin kendinize.Bakmayın öyle şaşkın şaşkın.Nasıl da yardığım görüyorsunuz ya!Bembeyaz duvar kapkara ve kırmızılaşıyor farkettiniz mi?Dışarı çıkabileceğiniz bir delik olsun diye hepsi.Sırf daha fazla burada kalmayın diye.Canım yanıyor aslında,ellerim çok acıyor.İşte biraz daha büyüdü,gün ışığı sızıyor artık içeriye.Aç aç bakmayın öyle şu ışığa.Gözlerime bir kere olsun böyle baksaydınız keşke.Her neyse,çıkın gidin artık.Burdan tek bir parça bile götürmeyin kendinizle.Hırsız gibi girdiğiniz bu küçük köşkümden bir misafir olarak ayrılıyorsunuz.İyi dileklerimle ve göz yaşlarımla...
Bu kapıyı unutun artık.Dışardan daha ne kadar çalsanızda,içerden bir duvar burası unutmayın.Değerlerinizide kendinizle götürün.Unutmadan,şunlarda sözleriniz ve günleriniz...Bunları da alın lütfen!Unutun bu kapıyı artık,bir daha asla!
Nasıl kapanacak bu yarık şimdi!
Yine yama lazım etlerden!
