Kabuslarımın en soğuk anlarında intikam öyle sıcak doluyor ki boynumdan ve sinsi haberlerini fısıldamak için hiç gecikmiyor.Soğuk ve katıksız bir donukluk içinde kaçırıyorum aklımı belki de...İyi niyetime sığınıyorum ve kavuruyorum o hainlikeleri kendi içimde.Küllerini bile saklamıyorum.Yoksa kime kalırdı ki şu sokaklar.Yalnızca ben ve tanımadığım diğerleri.Ne kadar yaşanmış sayardım ki anlarımı.Şu içimde ki acı bağımlılığı gün geçtikçe hastalığını yitirip normalleşiyor...
Kendimden uzaklaşmadan ancak çok da benle olamadan aynala buluşuyorum her sabah.Günün akşamı,gecenin körü,sonra ışıldayan yeni günün aydınlık ve bir o kadar da boğuk sabahı.Kabuslar hiç durmadan izimde.İçimde öyle korkunç düşler barınıyor ki tek nefeste satabilirim hepsini,şu aciz dünyalılara(en az benim kadar).
...Ve kusursuz hafızam,kusurlu günlerimin temelinde.İmkanım olsa da yitirsem kendi zihnimi diyorum bazen;oysa o taze kaldıkça bir sonra ki günden daha da emin oluyorum.Belki daha yalnız ancak daha onurlu!Hiç gördüm mü bilmiyorum?Kendimle hiç kaşılaştım mı? Bir ara olmuştu böyle bir an..Karanlık bir sokakta gölgeli bir yüzle ve pırlanta gibi parıldayan göz yaşlarıyla karşı karşıya kalmıştım.Ne yapacağımı bilmeden bizden o çok çok uzakta ki dostlara bakıp sırtını yine ben sıvazlayıp,yine ben öpmüştüm güzel yüzünü.Belki de ilk defa o gün anlamıştık hayat denilen yegane umudumuzun aslında yalnızca kendi başımıza oynadığımız bir köşe kapmaca olduğunu.Biz dilersek yaratıyorduk diğer yüzleri ve sesleri.İnsan ya işte,sıkılıyordu bir yerde!
Kıyamet kopmadı.Dünya durmadı.Güneş yere inmedi.Kimse ölmedi,kimse kaçmadı.Yaralılar ortalıkta kan revan içinde inlemedi.Herkes kendi köşelerinde kendinden kaçtı yalnızca ve belki de biraz da odanın ortasında dönüp durdan o başkalaşmış dünyalarından.
Bir gün bir diğerinin üzerine bindi ve sonra ki de onun üstüne ve sonra üç gün önce ki acı bugün sızıya dönüştü.Kanayan yerlerde şimdi yalnızca ufak tefek morluklar var.Uzun bir sancı,yakında arada bir uğrayan krizlere dönüşecek.Şimdi başa gelenin nihayi ağırlığının içinde bekliyoruz.Bir gün uyandığımda yalnızca yarında yaşıyor olacağım ve dün yalnızca kuru kanıttan başka bir şey olamayacak.Dilediğimde bir kıvılcımla küle döndürebileceğim dünleri ve buzdan heykeller yapacağım dilersem yarına.Yeter ki güneş bu defa sağ tarafımdan doğmasın!!Yeter ki bu defa kış bahar esintileriyle bizi avutmasın!!
