Pollyanna ölmesin diye...

Boğazına düğümlendiği yerdesin yine
Tıkayan gözyaşı mı ruhunu yoksa?
Hiç mi değişmez bu küçük oyunların sonu
Nerde tutunmalıyız umuda
Yoksa umut dediğimiz
Pollyanna ölmesin diye miydi?
Hep kandırdılar bizi.

Baktığım yerden gökyüzü içime akıyor
Fakat o kadar büyük değilim ben
Ve toprak üstünde yürüyebilecek kadar da küçük
İki dünya arasında kalmak bu işte!

Nereye gideceğini bilmeden,
Nerede olduğunu bilmeden
Ve arada bir unutarak o yanılsamaların varlığını
Bir yerde, sanıyor işte insan,
Bir yerde inanıyor yine de
Mutluluğa, belki de mutlu edecek olana

Yağmur yağsa tam da şimdi
Onunla beraber ağlayınca kimse görmez belki...