Gözler Kapalı

Sözlerimde hep beraber boğulalım hadi..hadi gerçekleri içimize çekip vuralım kendimizi sokaklara.Balkondan kafayı uzatıp bir bakalım dünyaya..gördüğümüz kadarını dünya diye değerlendirmemek şartıyla..Fonda Johny Cash-Hurt çalıyor..Gözleri kapatıp,derin bir nefes alıp içimizde ki dünyaya kollarımızı açalım...ve sonra ...sonra..geri dönmesi çok zor..O andan sonra herkes gözünü açmaktan korkar;çünkü sanıldığı gibi olmak istediği yerde değildir insan..

Gözlerim açıkken bir şehir,kapalıyken bir dünya görüyorum ...
Gözlerim açıkken seni,kapalıyken içini görüyorum..
Gözlerim açıkken izliyorum,kapalıyken yaşıyorum aldığım nefesi..
Gözlerim açıkken hayal kuramıyorum ben...

Peki nerde o zaman..nerde sonu?

Neden gözlerimiz açıkken bu kadar azız?Neden yollar bu kadar kısa..

Acaba sorun gözlerin açık olmasında mı,yoksa gözlerimizi açıp baktığımız fotoğraf mı?

Fotoğraftaki telaş boğuyor insanı..gözlerim açıkken boğluyorum ben..

O yüzden şimdi pencere kenarında kollarım içime açık,gözlerim tüm dünyaya derin derin nefes alıyorum..yaşıyorum...görüyorum..izliyorum...seviyorum...ve bende ordan dönmek istemiyorum..Ama kaçar yok açılacak gözlerim...ve bir gün gözlerimi açtığımda kendimi kaybettiğim karanlıkda bulacağım bedenimi ve ruhumu...ya da bedenlerimizi ve ruhlarımızı...