Enteresan Cani

Çok bekledin mi ölmeyi,
Ondan mı gelmedi mutluluk dize?
Şarap kadehinden bira içmek gibi
Sen şu hayata şık bir kıyak geçsen der gibi
Kul ölse sesi çıkmaz
İnsan yaşarken ölünce şık olur mesela
Acı şıktır mütemadiyen
Vur kaç parası, al karısı
Hiç görmedim ki böyle komşu
Anlamam dilinden
Ses de çıkmıyor evlerinden
Pamuk gibi yüzleri ters bizim asık namelere
Her gün biri düşüyor bizim binadan mesela
Aşağısı da beton ha, öyle çiçek böcek sanma.

Anlaşılamıyorum mutlu insanlarla
Acı kaynayacak şuuru ki
Gözleriyle konuşalım
Sevmem dünya dillerini

Gönlüme vursa ya aynı böyle adice
Hadi böyle cesaretli sekse ya topu kör gözüme
Kör gözüne hiç mi girmez gözyaşlarım
Hiç mi ucundan tutmaz seni hakkım
Hiç düşmezsin gündüz gözü gece kuyularına
Beddua diyorlar, hiç yakışmıyor bana
Hissediyorum, hiç yakışmıyor!

Ve nedendir yirmilik tazeler küfreder hayata

Hişştt !!
O ki hayat,
Enteresan canidir
Vicdanı vardır, senin ruhunda
Kalbi vardır, senin kalbin
Şefkati vardır, senin ellerinde
Sıcaklığı vardır, senin gözlerinde
O ki şah damarına saldırır gibi yapar
Kanma sen, en şık ölümlere layık kılar seni
Kanma sen, canı bal gibi mutluluk çektirecektir canına!!
O ki hayat,
Enteresan canidir
Bir bakarsın tıpkı sen, bir bakarsan tıpkı ben!!

Öteki

Merdivenin birinden düştüm
Diğerinden yuvarlandım
Ötekisinden bile isteye atladım
Sonuncusu kaçınılmazdı,
Hayır diyemedim duyduklarıma

Hayallerin birinden kaçtım
Birini sattım,
Diğerini yakalamam imkansızdı
Hayır diyemedim duyduklarıma

Aşklarımın birinden düştüm
Diğerinden yuvarladım
Öteki uçurum kenarıydı
Kendim atladım!
Hayır diyemedim duyduklarıma

Yollarımın biri uzaktaydı
Biri uzundu,
Diğeriyse kapımın önünden başlıyordu
Korktum belki de,
Hayır diyemedim duyduklarıma

Bağırsaydım, yıksaydım,
Vurup incitseydim
Ölseydim şu kahvenin hatrına
Hayır deseydim,
Ezilmiş hatrımın, sabrımın canına

Keşkelerin birinden düştüm
Diğerine sarıldım,
Ötekisi zaten benimdi
Kaçamadım!

Duvarlar

Boş bir oda içim
Küçücük bir taş atsan
İnliyor duvarlarda acılar
Duvarlar bembeyaz, duvarlar kızıl
Konuşuyor pencere önleri
Konuşuyor sokaklar
Boş bir oda içim
Yankılanıyorum, kendi kendime
Bir kere ah desen,
Bin kere vuruyor nefesin camlara
Kaçmak istiyor nefesin, kırmak istiyor kapıyı camı
Duvarların dili var, duvarların susmuyor
Kanatlanıyor korkuların
Ordan araya çarpıyor
Yaralı kuşlar gibi
İzi kalıyor yalpalamalarının
İzi kalıyor,
Dünlerin, bügünlerin, yarınların
Duvarlar görüyor, duvarlar şahit!

İnsan

İnsan diyorlar canım,
İnsan her yanı yaslı,
Aşka, ölüme, yaşama katlanmış
Satır satır ince ince mısralardanız
Kum gibiyiz, akıyoruz tane tane
Rüzgarlar esiyor, bir bardak suya fırtına biçiyoruz
İnsan diyorlar canım bize,
Yamuğuz, eğri büğrü şanımız.

Hep Aynı Şeyden Korkarım Ben

Kelimeler vardır
Ağır, kısa, mahkumiyet kokan
Hep aynı şeyden korkarım ben

Kendini yalnız sanma
Aklın birbirine girmiş, tir tir titriyorsun
Kağnı gibi yavaş yürüyorsun
Ben sadece doğru diye sustum.
Doğrularım, yanlıştır diye.

Hep aynı şeyden korkarım ben!

Kendine pay biçmek isterken kadın
Koca bir hançerle yarıyorlar içini
Gümüş tepside sunuluyor hayata
O hayat ki, sebepleri paha biçilmez

Onca memleket gördün
Küçücük bir çatı katından güzel değildi manzarası!
Küçücüktü ya, ondandı belki…

Hep aynı şeyden korkarım ben!

Gözlerin kararmışsa içten içe
Duyun beni, duyun hadi
Koşun matemime
Bu defa kim kurtaracak,
Kim öldürecek!

İçimi avuçlasınlar, parmaklarını bandırsınlar
Yolsunlar, paylaşsınlar beni
Hep aynı şeyden korkarım ben

Ve biterken,
Sayamadım kaç tane kaldı benden!
Zamanın biter şimdi,
Hadi koş sende
Elini korkak alıştırma
Kötülüğe doymak var bende!!

Çok güldün diye ölmemiş hiçbir mutluluk

Yollar uzun ve ucu kayıp
Güneş nasıl parlaksa umutlarım öyle
Gün geceye dönerken, mutluluklarım sanrıya
Bildiğim tek şey, yılmadığım yaşamaktan!

Bekliyorum, kelimelerim ne çok şey söylüyor
Bekliyorum, beklemeyi seviyorum.
Kovalanmıyorum ki hırçın bir rüzgar tarafından
O geldiğinde yüzümü okşasın isterim uğultusu.

Nadasa bıraktım tüm kalabalıklarımı
Onlar varlar, ben var ettikçe
Onlar yoklarsa, ben yüzünden yine.

Canım gülmek istiyor,
Canım ağlamak çekti şimdi
Tuzlu tuzlu ışıltılarım dudağımda kurusun
Canım gülsün diye sonrasına,
Evvelinde hüzne vurulmam gerekmiş
Öğrendim…

Meğer acılar sadist değilmiş
Meğer onlar haberciymiş tebessümlere
Bir acının sonucu tebessüm olabilirken
Her tebessüm acıyla sonuçlanmazmış.

Bildiğim tek şey yılmadığım hayattan
Bildiğimden belki,
Bir mutluluğum, yanağımda ki şu tatlı gamzem
Kim bilir hangi acının hediyesi!
Korkmak saçmaymış gülmekten
Çok güldün diye ölmemiş hiçbir mutluluk.

İçimde bir çocuk ölüyor

Çok kuvvetli birini tanıyordum
Arka sokakta kaybettim izini
Kabuk bağlamış yaraların soyulması ne acı,
İşte acıdım öyle!
Usanmadan aynı yerlerime vurdular
Sözler, hiç değişmiyor
Zannediyorum ki ben beş yaşımdayken de duyardım bu sesleri
Yanlış biliyormuşum!
Değişmiyor yine de…
Ambalaja aldanmamak gerek
İçinde yanan ateşi söndürmeye yetmez
Parlak, cilalı, albenili, pembe panjurlu evler…
Gülen suratlar masallarda kaldı….
İçimde kanat çırpıyor yaralı bir kuş
Cinnet geçiriyor sabırlı bir evlat
İçimde bir umut ölüyor,
Özleyerek, bekleyerek, korkarak
İçimde bir kadın ölüyor
Tersine gidiyor yolları
Önünde ki ilk uçuruma dikiyor gözlerini
Gökkuşağına asılı kalacak rüyasında
İçimde bir çocuk ölüyor
Hiç istemediği kadar sevgi dileniyor yaratanından
Bilmediği şeyleri soruyor
Çocuk zor sorular soruyor, kısacık
Yüzüm kızarıyor, mutluluğun sözünü veremediğimden.
Aynaya bakıyorum,
Upuzun simsiyah saçlı, kırmızı kadifeli,
Gözbebekleri cam gibi…
Küçük hüzünlü yüzüyle zamana sıkışan ufaklığı arıyorum
Arka sokağımda kaybettiğim,çok kuvvetli birini arıyorum!!