yok böyle bir koy

Sonuçta hatalar hatalar üzerine biniyor ve doğru bildikleri insanın yanlış çıktıkça bir anormallik seziyor hayat damarlarının sağlıklı oluşu konusunda.Ya kan akmıyor ya da sızdırıyor olmalı bir şekilde.Yoksa böyle körü körüne atlamak denize, hem de yüzme bilmeden, hem de boyu geçtiğinde…Yok, bu büsbütün delilik ya da delice inanma isteği güzel olan bir şeylere.Aç olmak ya da güzel olana... Ya da doğruya ya da bunun gibi bir şeylere işte bu dünya üzerinde kıtlığına doyulan.

Oysa yok öyle bir dünya.Yok böyle bir koy, böyle bir deniz kenarı öyle bir ağaç gölgesi yok.Sabaha karşı belki, en fazla kendinleyken, en fazla sen şahitken sana…İşte sadece o yaşanmışlıklarda bırakıyor pişmanlık peşini.Kaçmıyorsun, kovalamıyorsun.Duruyorsun, küçük hareketlerle.Dinlemiyorsun böylece, dinlemiyorlar seni, anlatmıyorsun, anlatmak gibi bir problemin yok, anlaşılmak gibi bir gayen.Sonuçta hep topu sensin işte.Bir başına, bir başınla bu dünyayla ruhun arasında gidip gelip kaynaşıyorsun benliğinle.

Ve her gece bittiğinde bu koy da kararıyor, bu denizde boğabiliyor.Sözde aydınlık temiz bir zift çekiyor herkesin üzerine.Kimse kimseyi görmüyor.Gölgelerden ibaret hayatlar, saniyelere tabii samimiyetler, anlardan ibaret duygular, seslerden ibaret sözcükler …

Ve geceye giren bir kin olabilir misin sen?

Onu da benden sen çalmış olabilir misin?

Ya da yalnızca tazesindir biraz,
Biraz eskiyince bu geceye sen de bir mezar taşı armağan edecek olabilir misin?

....

Sadece yılmamak...
Bu hayatta her zaman yalnız ve tek başımıza olduğumuzu anladığım yegane günlerden biridir bu.
Bazen size en uzak ve en beklemediğiniz insanların elleri sizi uçurumun tam kenarında yakalarken; kimi zaman da en yakınınız olacakların elleri aynı uçurumun kenarında size çelme takıyor.

Çelmelere ağlamaktan ellere sarılamadığım anlar oluyor ama bu sefer farklı.Artık kendim için ve kendime çalışıyorum.Dönüştüğümü bilmek beni mutlu etmese de güçlü kılıyor!

Böyle zamanlar

Kilometrelerce uzaktayım o küçük şehirden
Oralardan buralara tek bir parça getirmedim yanımda
Ya da yalnızca öyle zanneder ya bazen insan
Öylece kendimi kandırmak niyetindeyim
Utanmadan!

Saatlerin, günlerin, ayların ve yılların
Tüm bunların anlamsız olabileceğini görmek,
Koşulların törpülediği durumların
İnsanı nasıl da birbirine kattığını anlamak
Hiç bir şey yapamamak, seyreylemek
Gideni, gidenleri, gelenleri, kaçanları
İşte böyle zamanlar da bilhassa ben,
İnanmak istediğime inanır, onu gerçek kılarım.

Sanki uzun bir yolculuğun sonuna geliyorum
Yavaş yavaş içime çekiyorum geçmişi
Hepsini kusmak niyetindeyim oldukları zamana
Ve bugün, burda geçerli olan
Benim, sensin, onlar,
Biziz...
Koşulların konumlandırğını bizler!
Konumların sorgulattığı hallerde,
Sorularla ve cevapların ağırlığıyla boğuşuyoruz...

Ben değiştim, sen değiştin, o değişti
Ben değişmeye devam edeceğim, sen de öyle
O da bambaşka biri olacak
İşte böyle zamanlarda bilhassa ben,
İnanmak istediğime inanır, onu gerçek kılarım.

Ve şimdi ben, yeniden inanıyorum,
Yeniden ve hiç olmamış gibi...

Ne önemi var

Göstermek zorunda mıyım sana gerçeklerimi
Bilmek zorunda mısınız her şeyi?
Böyle kurcalayınca ne oluyor sanıyorsunuz,
Daha mı güzelsiniz şimdi
Ya da dürüstlük istediniz diye
Daha mı dürüst bilmeliyim sizi?
İnanmalı mıyım size?

Ne önemi var...

Buruk buruk bir kenarda oturmamın
Ya da ne önemi olabilir ki
Herhangi bir bankın üzerindeki adının...
Ne yapabilir ki bana şuncacık harfler!
Zafer kazandığınızı mı sanıyorsunuz?

Acı içinde yanılmakla yüzleştiğinde göreceksin
Acı içinde seninle nasıl yüzleştiğimi...

Kokular ve tatlar geçersiz tanıklar artık,
Sen yaşlandıkça, onlar da eskiyorlar...

Bir cumartesi gecesi kararırsa ne olur?

Bir cumartesi gecesi kararırsa ne olur?
Ilık rüzgar keserse etlerini,
Saçlarını yolarsa yıldızlar
Kim dağıtır bu sisli çığlıkları?

Ter dökmüyor artık hiçbir hayat bir başka hayat için!

Sakladığımız ruhlar,
Şu bedenlerimizde sonsuz denizlerden derin
Şu kısacık hayatlarmızın içine saklanmış kayıplar,
Kaybolanlar...

Sisle beraber doğar mı güneş?
Cevabını bildiğimiz soruları sormaktan vazgeçmeyiz,
Biz umut bağımlıları, biz güz arsızları
Hep bekleriz,
Hep daha ilerde durur ancak daha geriden takip ederiz.

Bir cumartesi gecesi diyorum,
Susarsa herkes ve sen konuşursan yalnızca
Yahut yalnızca ben seni duyarsam ne olur?
Tüm inciler dökülür, bütün camlar parçalanır
Ve tamamı sen olursun tüm kırıklıkların
Tamamı sensin, yokluklarımın
Ve sen hiçbir şeysin aslında
Ben seni değil, beni özlüyorum!
Bu kadar bencil olmayı biliyorum artık,
Bu kadar arsız!

Bir beden özlenmez, kimse kemiği ve deriyi özlemez
Herkes soyutu özler, çoğu zaman anlayamaz bile neyi aradığını,
Neyi kaybettiğini anlamaz çoğu zaman.
Bir cumartesi gecesi karardığında görür
Neyi, nerede, ne için, nasıl kaybettiğini...

Şimdi bir cumartesi gecesi kararırsa ne olur?

Ne dünya yıkılır, ne de sen altında kalırsın,
Yalnızca geçer gidersin,
Kendi toprağından havalanan tozları yutarak...
O sisli denizi içine çekersin ve susup dinlemeye devam edersin
Ta ki susuncaya dek,
Ta ki sen dinlemeyi bırakıncaya kadar...

İçime işleyen bu körlük...

Bazen bildiğin gibi değildir hiçbir şey ve hiçbir yer.Boşluğunun gölgesi bile korkutur adamı, ıskalatır sana bir çok dünyayı.Bir başına ve küçücük hissettiğin olmuş mudur mesela hiç?Ama öyle gerçek ve öyle kaçınılmazca tek hissettiğin olmuş mudur?Manasızlaşır mı hiç olan ve olmayanlar…

Gözyaşlarının içine bir yerlere sıkıştığı olmuş mudur ve içini delercesine oralarda kaynadığı ve kalbinde, ruhunda kocaman bir delik açtığı …

Deliriyorum işte, sonunda oluyor, sonunda anlıyorum ve deliriyorum ve nedense bu beni hiç korkutmuyor, kaybedecek hiçbir şeyin mi anlamı yok ya da anlamlandırılamaz mı varolanlar arasında bazıları ? Demek ki sıkıldım bu güzel bahar günü, renkleri ve kokuları hissedemeyecek kadar yorgun, tek ama hala güçlü hissediyorum!

Hayır yalan söylüyorum, güçlü hissettiğim falan yok, tek hissettiğim, hissizleşmekten başka bir şey değil. Sizin tam da tersinize, kazandıklarınız kaybettiklerimin aynası misali iki tarafıma boylu boyunca uzanmış.

Yani ben şimdi ya tam da bu dünyanın adamı oluyorum, şefkat ve merhametten uzak ya da bambaşka bir dünyanın ruhu içime siniyor da maddelerden kaçınıyorum. İçime işleyen bu körlük, ruhumu benden kaçıran bu taş duvarlık, işte beni bana acınır kılan tam da bu!

Pamuk Prenses

Burada bir yokuş uzanıyor pamuk prenses
Yokuşun üzerinde dikenler
Dikenlerin tepesinde güller yatıyor
Gülleri koklayan yağmur damlaları
Onlar kimin gözyaşları?

Saadeti kumar oyunlarına benzetiyorlar
Zarlar hep aynı elde can veriyor
Köpüklenmiş yaşamlarımız, kitlenen gözler
Anlam veremediğim bir uyanış bu sabah
Yedi cücüleri özleyişim, zehirli elmaya susayışım,
Bilmediğim bir sefilliğe gözlerimi açışım
Sonra o sefillerden oluşum aniden
Ve aniden kıvranışım, kıvranışımız
Nefes almak için savaşımız

Bu renk oluyor sonra her yer
Böyle bir buğuya doyuyor sokaklar
Sana doyuyor , bana doyuyor
Hem de biz acıktıkça oluyor tüm bunlar...

Yani anlıyor musun, pamuk prenses
Pamuk kadar beyaz olman da yetmiyor
Isırdığın elma, soyundan ademe hediye olan hani,
Hani şu boynumuza borç kalan
O günden gayrı seni ancak bir oğlan öpüyor da öyle can buluyorsun
Oğlan acıkmadıkça öpmüyor da ,
Sonra sen sonsuz bir uykuda mahkum kalıyorsun
Sen bir prensessin ve cadı olamıyorsun!