yalın_azlık

Ve unutmak yüzüstü düşerken andığım her şeyi
Hatırlamak aynı zamanda hep reddettiğim o kızgın gerçeği
Yalnız kalmak, yalnız olmak ve aşık olmak yalnızlığa
Bilmeden onunla bir hayat kurmak ona alıştıkça onun esiri kalmak
Yalnızlık dediğin bir kendim bir ben
Bir üçüncü sığdıramaz içine
Dışında böler onca sevinci, içinde büyütür
Solmaz her hüzün çiçeğini
Onu her terk edişinde daha büyük bir özlemle geri döner sana
Her dönüşünde daha terk edilmez olur,
Kalır …
Yalın bir gerçek
Ben.
Ben ben derken
Ya sen?

...

İnsan neyi kaybetmekten korkar
Neyi kaybetmekten
Onca ayı bağışladıktan sonra bir insanoğluna
Şimdi vazgeçmen gerektiğini söylüyorsan
Bu güç müdür, mecburiyet mi, zaaf mı ?
Hayal dünyasının derinlikleri derindir
Boğulduğun sıfatla yeniden uyanırsın kabusa
Ve belki de hep kabusa inanmalı
Düşmemek için hayal çukurlarına
Hayal çukurları kırdı benim bileklerimi

çocuk

Farklı olmalıydı
Farkı vardı
Var olduğunu sanmıştım
Sualsiz mutluluğun adı yok
Ve kayboldu
Boşlukta sayılı günler

Keder dediğin üç günlük yalnızlığa eşlik
Deliymişim deliye gün verdim
Gün içinde sayısız ruh
Ruhum tenden ayrıldı bir gün
Ölü beden kimsesiz çocuk

Çocuk ,
Bir Kabul
Çocuk bir aşk
Çocuk …
Yalnızca bir düş
Delice kemik
Umutsuz bir yol
Bir yokluk bu çocuk.

Kementini saldım bende yalnızlığın
Hangi rüzgara yelken açsam
Hangi denize bir gül atsam
Açsam çiçeklerce ve ölsem
Öldürmeyi göze alarak
Gönüllüleri var bu işin hem
Gel desem ve git
Bende biraz yangın bende biraz acı olsam
Biber gibi.

Tenini unutsam sonsuza dek
Fikrini içsem ve bitse bu bir bardak acı su
Içinde boğulmadan boğsam içimde
Ne rengi kalsa onun da ne adı
Tıpkı onlar gibi . . .
Bir isim olsa o da yalnızca
Bir göz bir dudak ve bir nefesten ibaret kalsa
O da tıpkı onlar gibi.

...

Eriyorum...
Damarlarımdan çekiyor hayat
Aklım tuzla buz ve bilmekte güçlük çekiyorum
Doğru olan hangisi?

Sana ne demeliydim
Ne dememeliydim
Sen olmalı mıydın?
Neden izin verdim?
Sessizliğim suratıma bir tokat gibi çarpıyor bazen
Canım yansa da susuyorum
Susmayı ilk kez deniyorum üstelik

Sözdeliklerden sıkıldım
Olmuş gibilerden varmış gibilerden sıkıldım
Yüzümün döküldüğü yerde duruyorsun
Sende onlar gibi
Aynı yerden bakıyorsun.

Daha iyi değilsin
Daha kötü değilsin
Tıpkı onlar gibisin
Ve işte beni asıl bu yoruyor.

o ben değildim

Bir yerinden koptu tüm ipler
Ne yerdi ama?
Ne zaman ve nasıl insanlardı onlar öyle
Onların yokluklarında varoluyordum daha insanca
Her itişlerinde düşmek yerine daha sıkıca tuttum
Yakalarından,
Silkeledim seslerini, yüzlerini,ruhlarını

Sözsüz anladım çiğnedikleri sevgileri
Yalanları beyaza boyanmış elleri kanlı adam
Sözsüz kaldığın yerde daha çok konuşuyordun
Sebebsiz!
Ve kirliydin pek çok kez.

Ve kimbilir belki bir günün yanılgısı
Gelmeyen bir günlerin sevimsiz suretleri
İştahsızlaşmak
Sevgiye vicdana ve doğruya karşı

Yine de sen.
Sen yapmamalıydın.
O ben değildim
Ben kanırtılacak kemik, et ben değildim.
Safi ruhtum, safi sevgi
Safi inanmıştım.
Ama o ben değildim.
Mevsimlik gül değildim.

Haberin yok

Rüya görmüşüm bir ucu saklı
Sen bir rüyaymışsın meğer
Onların aştığı hendeği aşamayan ben
Senin küçük çukurunda boğulan

Benliğimi satmak istiyorum
Hiç bilmediklerime...
Hiç böyle hissetmiş misindir?
Hiç sanmam.
Yoksunluk denizinde bir sarmalı çıkar sanan ben.
Beni sevdin mi sanki.
Hiç sanmam.

Sandın ki, yeter tüm acıların tüm kaçışlara
Oysa beni sıkıştırdın bir kapı ve eşik arasına
Ne içerde ne dışarda
Ben zilin başındayekn
Düştüm!

İşte gördün kepçe kulak.
Sanki anlamamıştın öncesinde.
Boşverdin değil mi?
Sen de dedin ki ,
en az benim kadar olur acır
En az senin kadar acıdı
Ama senden az değil
Mutlu musun?
Onlardansın bir nebze sende artık!

Bir salı gecesine gömdüm bu bildiklerini
Ben ağlıyorum
Haberin yok
Seni seviyorum
haberin yok
Canımı yaktın
Haberin yok...
İçim süklüm püklüm...
Sen...
Sen yokken varsın diye!

Ve bende ...
Ben saattım elimi eteğimi kahkahaların şenliğine
Acılar yalnızdır çünkü çoğu zaman!
Yalın ayaktır ve üşür çoğu zaman!
Ben de sattım kendimi,
Kahkahaların şenliğine!

Senden ziyade

Sarı ışığın altında eriyoruz
Bir bir sırayla
Tek tek anlamını yitiren sözde''mühim''liklerin gölgesi içinde firara meyleden bir ruh.

Kendi sıfatından kendi olmaktan kendi olandan ziyade sohbetler
Sohbet olamayacak olanlar

Bazıları ölür ve duymaz kimse
Beden bir körlük timsali
Yeşeren bir cümle, ölüme terkedildi.

Senden ziyade benden kısım kısım sonlu hikayeler
Senin başlattığın cümlelere koyduğum noktalar
Ve aslında sen o noktalar için başlıyorsun cümleye
Ben yalnızca daha cesaretliyim senden
Ya da daha arsız.
Senden kurtulmayı hayal ediyorum
Senin acından sıyrılarak daha güzel olmayı.

Dümdüz bir yol olsa keşke,
Sonuna kadar yürüsem, kenarlarda mavi tümsekler
Üzerinde ağaçlar olsa
Sen gölge edemesen hiçbir zamanıma

Sensizliği hayal ediyorum,
Acından sıyrılamıyorum!